თბილისი, რომლის ფართობი და მოსახლეობა მუდმივად იზრდება, მე-19 საუკუნის ბოლოს ქალაქის ხელმძღვანელობამ მიიღო გადაწყვეტილება, რომ თბილისში შექმნილიყო საცხენოსნო რკინიგზა, ანუ ე.წ. კონკა. პირველი კონკა თბილისში 1883 წლის 10 მარტს გაჩნდა და დავით აღმაშენებლის გამზირის (მაშინდელი მიხეილის ქუჩა) გავლით რკინიგზის სადგურსა და ზაარბრიუკენის მოედანს შორის მოძრაობდა. მოგვიანებით მარშრუტი გაფართოვდა, მოიცვა თავისუფლების მოედანი, რუსთაველის გამზირი და ვერის ნაწილი, ხოლო საბოლოოდ – მარჯანიშვილის ქუჩაც.
საგზაო მოძრაობის სისტემა საკმაოდ მარტივი იყო: ვაგონებს არ ჰქონდათ გაჩერების სპეციალური პუნქტები, ამიტომ თითოეულ მათგანს თან ახლდა კონდუქტორი, რომელიც მგზავრის მოთხოვნით აჩერებდა რკინიგზას. 1899 წლისთვის თბილისის კონკის საერთო სიგრძე 22.4 კილომეტრს შეადგენდა. თუმცა, კონკამ მხოლოდ 1910 წლამდე იარსება.
კონკა თბილისის ტრანსპორტის განვითარების მნიშვნელოვან ეტაპს წარმოადგენდა, რადგან ის არა მხოლოდ ქალაქის მაცხოვრებლებს, არამედ ვიზიტორებსაც მნიშვნელოვანი გადაადგილების შესაძლებლობა სთავაზობდა.
